79. ഒരു പൂര്വ വിദ്യാര്ത്ഥിയുടെ സഹായത്തില് സിംഗപൂരിലൊരു ജോലിയും മടക്കവും
ആദ്യമായി ഒരു ഇന്റെര്നാഷണല് കൊണ്ഫെരന്സിനു പൊകാന് അവസരം കിട്ടിയത് ഹവായിയിലെ ഹോണോലുലുവില് ആയിരുന്നു. അവിടേക്കു പോകുന്നതിനു ഏതാനും മാസങ്ങള്ക്ക് മുമ്പ് സിംഗപ്പൂറില് ജോലി ചെയ്തിരുന്ന എന്റെ ഒരു പൂര്വ വിദ്യാര്ത്ഥിയില് നിന്ന് ഒരു ഈമെയില് കിട്ടി. “സാറിനു താല്പര്യം ഉണ്ടെങ്കില് ഞാന് ജോലി ചെയ്യുന്ന ഡാറ്റാ സ്റ്റൊറേജ് സ്ഥാപനത്തില് ഒരു വിസിറ്റിങ് പ്രൊഫസറായി ജോലി ചെയ്യാന് താല്പര്യം ഉണ്ടെങ്കില് ബയൊഡാറ്റ അയക്കാന് ആവശ്യപ്പെട്ടു. വലിയ പ്രതീക്ഷ ഇല്ലായിരുന്നു എങ്കിലും അവര് ഒരു ഇന്റര്വ്യൂവിനു വരാമോ എന്നു ചോദിച്ചു. അപ്പോഴാണ് ഹവായി ദ്വീപസമൂഹത്തിലെ ഹോനോലുലുവിലേക്കുള്ള ആദ്യത്തെ വിദേശയാത്ര കഴിഞ്ഞു മടക്കയാത്രയില് സിംഗപൂരില് ഇന്റെര്വ്യൂവിനു പോയി. ഏതാനും ആഴ്ചകള് കഴിഞ്ഞു ജോലിയുടെ വാഗ്ദാനം കിട്ടി. എത്രയും വേഗം ജോലിക്ക് ചേരുക എന്നതായിരുന്നു നിര്ദ്ദേശം. പോകുമ്പോള് തന്നെ ഞങ്ങളുടെ സിസ്ടംസ് കോണ്ഫെറന്സിന്റെ പരിപാടികള് തുടങ്ങി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കോണ്ഫെറന്സ് ഡിസംബറില് കഴിഞ്ഞു എങ്കിലും അതിന്റെ വരവുചെലവ് കണക്കുകള് പൂര്ത്തിയാക്കി കൊണ്ഫെറന്സ് നടത്താന് സഹായിച്ച എല്ലാ സ്പോണ്സര്മാരെയും കണക്ക് ആഡിറ്റു ചെയ്തു കാണിക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തം ജനറല് കണ്വീനര് എന്ന നിലയില് എന്റേതായിരുന്നു. പോരാഞ്ഞു സംഭവം കഴിഞ്ഞു മറ്റുള്ളവരുടെ സഹകരണവും സ്വാഭാവികമായി കുറഞ്ഞു. വകുപ്പ് തലവന് എന്നുള്ള ഉത്തരവാദിത്വവും ജൂണ് മാസം വരെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇക്കാരണങ്ങളാല് സിംഗപൂരിലേക്കുള്ള യാത്ര അല്പ്പം വൈകിക്കേണ്ടി വന്നു. ചുരുക്കത്തില് ഏപ്രില് മാസം ആദ്യമേ യാത്ര പുറപ്പെടാന് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ.
പക്ഷെ ഞങ്ങള് സിംഗപൂരില് ഡാറ്റ സ്റ്റോറേജ് ഇന്സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടില്
എത്തിയപ്പോള് അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒരു കാര്യം സംഭവിച്ചിരുന്നു. എന്നെ അവിടേക്ക്
ക്ഷണിക്കാന് പ്രധാന കാരണമായിരുന്ന ഞാന് ജോലി ചെയ്യാനുദ്ദേശിച്ച ഗ്രൂപ്പിന്റെ
തലവന് ഡോ ടോണി അവിടെ നിന്നുപോയിരുന്നു. അദ്ദേഹം ന്യുയോര്ക്ക് സ്റ്റെയിറ്റ് യൂണിവേര്സിറ്റിയില് നിന്ന് പി.എച്.ഡി
കഴിഞ്ഞയാളായിരുന്നു. ഫോര്മോസ ആയി അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ഇന്നത്തെ തായ്വാന് നിന്നും
വന്നയാള്. വളരെ നല്ല മനുഷ്യന് , താന് ചെയ്യുന്നത് എന്തു എന്തിനു എന്ന് വ്യക്തമായ
അറിവുള്ളയാള്. അദ്ദേഹം വിവാഹം കഴിച്ചത് ഒരു കനേഡിയന് സ്ത്രീയെ ആയിരുന്നു. അവര്ക്ക്
സിംഗപൂരില് വച്ച് ഒരു കുട്ടിയും ഉണ്ടായി. പക്ഷെ തണുപ്പ് രാജ്യങ്ങളില് നിന്ന്
വന്ന അവരുടെ കുട്ടിക്ക് സിംഗപൂരിലെ ഭൂമദ്ധ്യരേഖയിലെ ചൂട് കാലാവസ്ഥ തീരെ
പിടിച്ചില്ല. കുട്ടിയുടെ അസുഖം മാറാതെയായപ്പോള് അവര് തിരിച്ചു അമേരിക്കയിലേക്ക്
പോയി. അങ്ങനെ എന്റെ ബോസ്സ് ആകുമായിരുന്നയാള് പോയി. പകരം വന്നയാള് വലിയ ചൈനയില്
നിന്ന് വന്നയാള്. ടോണിയെപ്പോലെയല്ല. ഒന്നും അറിയാന് വയ്യാത്ത ഒരുസാധു. പരസ്പരം
സംസാരിക്കാന് തന്നെ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളയാള്. എന്നെ അവിടേക്ക് എന്തിനാണ് വരുത്തിയത്
എന്നുതന്നെ അയാള്ക്കറിയില്ലായിരുന്നു. ഞാന് ആറുമാസം അവിടെ മറ്റു ഗവേഷകരുമായി ചിലതൊക്കെ
ചര്ച്ചചെയ്തു, അവര്ക്ക് കുറെ ക്ലാസ് എടുത്തു, അത്ര തന്നെ. പുതിയ ബോസോ ഡയറക്ടരോ എന്നോടു ആറുമാസം ഒരു വര്ഷമാക്കുന്നതിനെപ്പറ്റി
ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല, ഞാന് ആവശ്യപ്പെട്ടുമില്ല. അങ്ങനെ ആറു മാസം
കഴിഞ്ഞു ഒത്തിരി അനുഭവങ്ങളും അതുപോലെ കുറെ സുഹൃത്തുകളുമായി ഞങ്ങള് തിരിച്ചു
പോന്നു.
Comments
Post a Comment